На бітву крывавую сына праводзіўшы з хаты, На шчасце і ўдачу пасеяла маці зярняты. Калі дачакаецца маці з тых зерняў усходу, Сын прыйдзе з паходу, Са славаю прыйдзе з паходу. Дарэмна ўздыхала, Чакала І шчасця, і долі, - Упалі зярняты На камень шчарбаты У полі. Дарэмна здалёку Паўнюткія вёдры цягала, Той камень у спёку Вадой і слязьмі палівала. Да кроплі іх выпіў задымлены Камень пякельны: Два леты кіпелі на ім яны, Як на патэльні. Ля каменя ўпала Цярплівая маці ў знямозе, У роспачы скардзіцца стала Знаёмай дарозе: «Пачуй мае словы, Улашчы свой камень суровы, За гэта вярбою Гатова я стаць над табою. Твайго пешахода Я ў засень ад спёкі б хавала, У час непагоды Ад бур і дажджоў засланяла; Старымі рукамі Твой дол падмятала б штодня я. Улашчы свой камень, Дарога мая палявая». Сказала дарога ёй: «Скардзішся, маці, Дарма ты, Не ўзыдуць зярняты, Бо ўпалі на камень шчарбаты. Не першая ты Каля камня заходзішся з жалю, Не раз на ім сеялі, але ні разу не жалі. На нашыя нівы Яго закацілі чужынцы; Чужы і маўклівы, Даўно ён ляжыць пры гасцінцы. З-за Буга яго Закацілі і кінулі ў полі, Каб сына свайго Не даждалася маці ніколі. Не ўзыдуць зярняты Ні ўвосень на ім, ні вясною, Пакуль ён не стане зямлёю, Закляты табою». З дарогі ўставала І каменю маці казала: «Вады табе мала І матчыных слёз табе мала, Цяпер я крывёю Сваёю Цябе праклінаю: Ты станеш зямлёю, А каменем стану сама я». І тройчы такою Кляцьбою Той камень пракляла. Стаў камень зямлёю, Сама ж яна каменем стала. На камні былым пры дарозе Ўзыходзяць зярняты. Вяртаецца сын па дарозе З паходу дахаты. ответить на вопросы