Ақбала бір күні мектептен үйіне келе жатып, жолда күтпеген жағдайға тап болды. Күннің жарқырап тұрған кезі, көк аспан, әрі айналадағы ағаштардың жапырақтары желмен сыбдырлап, «шиқыл-шиқыл» етеді. Ол көңілді болып, үйіне асығып бара жатты.
Бір кезде, бір бұрыштан «пыс-пыс» еткен дыбыс шықты. Ақбала бұрылып қараса, кішкентай мысық үлкен көздерімен оған қарап тұр. Мысық «мяу» деп, шыр айналып, одан әрі жүгіре жөнелді. Ақбаланың жүрегі «дүм-дүм» соғып, мысықтың артынан жүгіре кетті. Мысықтың «шып-шып» аяқ дыбыстарымен бірге секіріп, «алақай!» деп ойлады ақбала, себебі ол мысықты құтқарғысы келді.
Мысық кенеттен ш bush қабырғаға тығып, жұмбақ ұстап қалды. Ақбала дірілдеген жүрегімен «қиын-қиын» деп, қорыққан көздерімен мысыққа жақындады. Бірақ мысыққа ештеңе болмады, керісінше, ол Ақбаланың аяғына «шыр-шыр» боп оралып, қуанып кетті.
Ақбала мысықты көтеріп, үйіне келе жатты. Кенет, аспаннан бір құс ұшып өтті. Құс «шұғыл» етіп, биікке көтерілді. Ақбала жан-жағына қарап, «шах!» деп бірден таң қалды. Ол мысықтың көңілді «мяу-мяу» дыбыстары мен аспандағы құстың ұшып бара жатқанын көріп, өз ойымен ғажайып әлемге еніп кетті.
Сол күні Ақбала мысық пен құс арқылы жағымды эмоцияға бөленіп, өмірдің сұлулығын түсінді.
