У нейкай маляўнічай paglянай глыбінцы лесу струменіўся невялікі ручаёк. Ён весела праклінаўся між камянямі, што ляжалі на яго шляху, старанна пераскокваючы з парожка на парожак. Пад цяньком высокіх дрэў, дзе рэдка ўкрона трапляла сонечнае святло, ручаёк спяваў сваю прыгожую мелодыю, ствараючы цудоўную музыку прыроды.
На небе плыла хмарка — белая і пухнатая, нібы зяхюлька, якую не хацела адпускаць сваім шанцам. Яна задуменна панавала над лесам, быццам ахоўваючы яго ад свецкага шуму. Навокал пласяць птушачкі і спявалі свае песенькі, у якіх распавядалі пра жыццё, пра гняздзечкі, якія яны змайстравалі ў высокіх дрэвах.
Ручаёк з хвалямі блішчаў на сонцы, а з кранічанькі, што прыпадала да ягоны прыбярэжнай частцы, струменьчыкі вадкі спакойна спускаліся, нясучы ў сабе свежасць і лёгкасць. Тут, у гэтым маляўнічым кутку прыроды, гулялі конікі, якія безумоўна сталі адны з лепшых сяброў шыпучага ручэйка.
Рукапісны ручаёк, як мастак, маляваў свае водарныя карціны, весела калаціўся і ўцягваў душу гарадскога чалавека ў неверагодны свет натуральнай прыгажосці, дзе кожны каменчык і сцябло з’яўляліся часткай яго непаўторнай гісторыі. І вось, з раніцы да вечара, гэты ручаёк, з’яўляючыся менавіта тым, кім ён ёсць, ствараў наваколлю цудоўны настрой.
