У адной маленькай вёсцы, дзе вечна ляжыць снег, жылі-быў снеговік на імя Сняжык і яго лепшы сябар, снеговік Снегуня. Яны былі вельмі радаснымі і заўсёды гулялі разам на паляне, дзе іх змайстравалі дзеці.
Аднаго дня, калі сонца пачало ярчэй сіяць, Сняжык і Снегуня вырашылі адправіцца ў падарожжа ў закамянелы лес, дзе, як чуюць, жывуць незвычайныя зімовыя істоты. Яны ўзялі з сабой вялікі мяшок салодкіх цукерак, якія да самай зімы захавалі ім дзеці.
Калі яны дайшлі да лесу, снеговікі сустрэлі групу зімовых зайцоў, якія ўшчувадзіла вельмі голадныя. Сняжык і Снегуня падзяліліся з імі цукеркамі, і зайцы аддалі іх яму маленькія падарункі — снежныя кветкі.
Але раптам з-за куста выскочыў злосны воўк, які захацеў забраць усе кветкі для сябе. Сняжык і Снегуня не растерзаліся. Яны ўзяліся за рукі, закружыліся і змаглі з’явіць такую хуткасць, што воўк просто заплакаў ад злосці.
Тады снеговікі вернуліся дадому, узяўшы кветкі, а зайцы насамрэч сталі іх сябрамі. З таго часу яны сталі сапраўднымі ахоўнікамі лесу, вучылі іншых снегавікоў быць добрымі і дапамагалі ўсім, хто гэтага патрэбаваў.
І так, разам з новымі сябрамі, Сняжык і Снегуня працягвалі жыць шчасліва, пакуль усё вакол не змянялася на зімовыя прыгоды. І кожную зіму яны збіраліся разам, каб адзначаць свае добрыя справы і падзяляць радасць з іншымі.
