Габдулла Тукай — татар һәм рус әдәбиятында танылган шәхес, бөек татар поэты, әдәби фигура һәм мәдәни эшлекле. Ул 1886 елда, Татарстанның Казан губернасында, бәйсез татар авылында туган. Тукайның иҗаты татар халкының яшәеше, милли гореф-гадәтләре һәм рухи дөньясы белән тыгыз бәйле.
Тукайның поэзиясе татар халкының мәхәббәте, хыялы һәм аның тарихын төптән өйрәнүенә багышланган. Ул, яшьтән үк, иҗат юлын башлап, татар поэзиясендә яңача стиль һәм темалар тәкъдим итте. Аның әйгелекләре, шигырьләре, балалар өчен язылган әсәрләре татар теленең матурлыгын һәм байлыгын ачып бирә.
Габдулла Тукайның "Шүрәле", "Кошлар", "Туган тел" кебек шигырьләре — татар әдәбиятында уникаль әсәрләр булып тора. Ул балалар һәм өлкәннәр өчен дә аңлаешлы, гади, әмма тирән мәгънәле шигырьләр язып, милли идентичлекне саклауга зур өлеш кертте.
Тукайның иҗатының төп темалары — мәхәббәт, табигать, җәмгыять һәм кеше рухы. Аның әсәрләре, милләтнең тарихын һәм традицияләрен саклап калуда гаять мөһим роль уйный. Бүгенге көндә Тукай иҗаты татар халкы өчен рухи азык булып тора һәм милли мәгърифәтче буларак, ул татар фольклоры һәм мәдәниятен ныгытуда мөһим урын тота.
Габдулла Тукай 1913 елда яшькә бераз гына җитеп, бакый дөньяга күчсә дә, аның мирасы, шигырьләре һәм фикерләре татар халкының күңелендә мәңгегә яшәп калачак. Ул — халыкның йөрәгендә яшәгән, мәдәниятне баеткан һәм татар әдәбиятына яңалык алып килгән бөек шагыйрь.
