ответьте на вопросы по тексту Пра якую моладзь ідзе размова ў апавяданні? 2. Якая жудасная з'ява аб'яднала герояў апавядання? 3. Прачытайце эпіграф. Пракаменціруйце словы…

Ответьте на вопросы по тексту Пра якую моладзь ідзе размова ў апавяданні? 2. Якая жудасная з'ява аб'яднала герояў апавядання? 3. Прачытайце эпіграф. Пракаменціруйце словы А.Адамовіча. 4. Што было наканавана героям? 5. Калі і дзе адбываюцца падзеі, апісаныя ў апавяданні? 6. Ад імя каго вядзецца аповед у творы? Для чаго аўтар выкарыстоўвае такі прыём? 7. Як пачынаецца і заканчваецца апавяданне? 8. Чаму без не радаваў героя? 9. Пералічыце імёны юных падпольшчыкаў. 10. У чым герої твора абвінавачвалі моладзь? Што для сябе пастанавілі хлопцы? 11. Чаму яны называлі сябе баявой групай? Пералічыце іх арсенал. 12. Якія дзве важныя падзеі знаходзяцца ў цэнтры ўвагі чытача? Але рабіць гэтага ніхто з нас не захацеў. Упершыню ў жыцці мы адчулі, што значыць зброя ў руках. З ёю можна было ісці смела, не баючыся ніякага д'ябла. Са зброяй мы крочылі гаспадарамі па роснай топкай Гарадзінцы. Недалёка ад Цішкавага двара быў вялікі кар'ер. Тут капалі гліну ўсе, каму яна была патрэбна. Мы якраз і збіраліся спусціцца ў кар'ер, каб абмеркаваць нашы далейшыя паводзіны. Але тут здарылася нечаканае. - Стой, рукі ўгору! - раўнуў нехта немым голасам, і ў некалькіх кроках ад нас проста з зямлі вырасла чорная постаць. Мы рванулі назад, а той, што крычаў, стрэліў. Куля свіснула каля самых маіх вушэй. Мы ўпалі на зямлю, а чорная постаць, клацаючы затворам, насоўвалася на нас. Я чуў, як Мікола спусціў курок. Асечка. Постаць упала. У тое ж імгненне Цішка бухнуў са свайго абрэза, а я, ірвануўшы чаку, шпурнуў лімонку... Страшэнны, дзікі крык падняў мяне з зямлі і кінуў у кар'ер. Гэты крык стаяў у маіх вушах, калі я каціўся на дно кар'ера, калі поўз агародамі, прабіраючыся праз парканы і драцяныя агароджы. Маіх сяброў побач не было. Я вырашыў паўзці дадому. Увесь шлях да роднай хаты думка ў мяне працавала чотка і ясна. Я рабіў перадышкі, вымяркоўваў, кудой мне найлепш прабірацца. І вось я ў сваёй адрыне. Я адразу схаваў прамоклае адзенне і пераапрануўся ў старое. Дзесьці там, на станцыі, усё яшчэ раз-пораз стралялі. Захліпаючыся, брахалі сабакі. За сцяной глуха ўздыхала карова, перажоўваючы жвачку. Рыпнулі дзверы, і да хлява, ледзь чутна ступаючы босымі нагамі па зямлі, падышла маці. Не адчыняючы варот, яна спалоханым шэптам дакарала мяне за тое, што я не шаную ні сябе, ні сям'і. А я, стараючыся гаварыць сонным голасам, спытаў, дзе гэта і чаму страляюць. Няхай пакуль што нічога не ведае маці. Ёй будзе так спакайней. Калі развіднела, я агледзеў сваё адзенне. Ад новых сініх штаноў засталося адно толькі званне. Яны падраліся ў некалькіх месцах, а на левай калашыне не хапала вялікай латкі. І тут толькі я адчуў, што ў мяне баліць нага. Галёнка была распаласавана, мабыць, аб калючы дрот. Увесь дзень я, здаецца, зусім не думаў пра Стасю. Пасля ўсяго, што здарылася, яна стала маленькай, непрыкметнай і адышла ў думках кудысьці далёка-далёка. Я трывожыўся аб сябрах. У поўдзень мне расказалі, што на наш гарадок рабілі налёт партызаны, што яны ўзарвалі мост і паранілі Кірылу Сёхмана, які пад раніцу сканаў. Па загаду каменданта на станцыі і каля школы спешна будаваліся дзоты. Пра сваіх сяброў я не пачуў нічога страшнага і паступова супакоіўся. Нямецкі поезд у той дзень не пайшоў... А яшчэ праз два дні да мяне завітаў Сымон. Ён вярнуўся з сувязі і прынёс добрыя весткі. Партызаны пра нас ведаюць, і сувязь цяпер будзе рэгулярная. - Мікола за новую міну ўзяўся, - паведаміў Сымон. - Ён на сёмым небе і цябе, ого, як хваліць... Я паказаў Сымону нагу. Рана нарывала, я лячыў нагу сам як мог. Сымон занепакоіўся. - Ты нікуды не выходзь, - папярэдзіў ён. - Я прынясу ўсё, што трэба. І наогул нам не трэба разам хадзіць. Ён вярнуўся толькі пад вечар. Прынёс бінты, ёд, нейкую слізкую мазь. Я паглядзеў на сябра здзіўленымі вачамі. - Мы, брат, дурні вялікія, - бінтуючы мне нагу, гаварыў Сымон. - Ходзім табуном, самі ж стараемся выдзяляцца, у вочы кідацца. Людзі ў сто разоў разумней за нас робяць. Ты думаеш, парню спалілі і лістоўкі раскідалі партызаны? Такія ж, як і мы, партызаны, толькі не такія вароны. - Сымон, - не вытрымаў я, - скажы, ты хадзіў у аптэку? Сэрца ў мяне тахкала так моцна, што, мабыць, пачуў і ён. - Хадзіў, але ты нічога не ведаеш, - жорстка паглядзеў на мяне Сымон. - Нічога не ведаеш, зразумеў? Запамятай гэта... Не, цяпер я ведаў усё. Ведаў, якім быў сляпым і недалёкім. Такую дзяўчыну хацеў прывабіць сінімі штанамі. Эх ты, дурніца... Тоненькая белая дзяўчына паўставала цяпер у маіх вачах у нейкім новым, казачным святле. У гэтую вясновую ноч я зноў пачуў, як прыемна пахне расцвіўшы бэз. Ён пахнуў так заўсёды, калі мы хадзілі здаваць экзамены