Кая барабыз?! Кондез бераз черем итеп алса, Жиангирга ару булып кита иде. Буген йоклый алмады. Аптырагач, шебале халетеннен котылырга телепме, урамнарны эйленен кайтырга булды. Башта олы юлга чыкты. Яныннан гына Садрый малае Касыйм фырт кына мотоциклда узып китте. Чэчлэре тузгыган, гаудасен уклау йоткан- дай катырган, э исенлешу кирек икенен белмеде. Элле телемедеме? «Урман кисэргэ, утын эзерлешергэ булса, тиз килеп жителер иде, — дип зарланды эченнен Жилангир. — Хэзер курмемешко салышып уза- лар. Ай, тиз узгоре кешен! Санлау юк. Авыру хэлен сау белми шул! Бу мэгьнасез малай-шалайдан ни котэсен?!» Жипангир, юл кырыйлап, авыл башына таба атлады. Машиналарга ягулык салу урынына житкач, янеше-тирелерне тукталып кузетте. Ягу- лык агып сенудэн шактый гына жирнец улен усмеслек хелго килеш пелешленеп калуын кургеч, кашлары жерылды. Аннары ул, сукалап узган ызан буйлап, тубен таба - Кама ягына атлады. Ызан буенда ашламадан бушаган бер полиэтилен капчык ярты- лаш туфракка кумелеп калган да жилфердэп утыра. Жир чарасызлык- тан сыкрый кебек иде. «Тэртипсезлек инде, — диде Жирангир, кемгэдер сейланган сыман. - Болай барса, бетен деньясын чуп басар, адом чирден арына алмас. Кая барабыз - белгон юк! (Н. Хасанов) Бу татарча текст тан узгэртеп язырга изложение