Складзіце тэкст-апавяданне якія па-чы наліся б з прапанаваных фраз.1. Жылі-былі сябры, якія вельмі любілі падарожнічаць аўта-стопам

Жылі-былі сябры, якія вельмі любілі падарожнічаць аўта-стопам. Гэта былі Ліда і Глеб. Яны збіралі невялікія рюкзачкі, бралі палаткі, салодкі чай і карту краіны — і ішлі дарогай, дзе кожная машына магла стаць новым пачаткам. Для іх дарога была не мэтай, а спосабам зразумець свет і знайсці людзей з кітайскім добразычлівым сэрцам. Першая ноч заўсёды находзіла іх у нечым асаблівым. На шашы зносілася віхура з пахам лятаючых лістоў, неба было як акно, па якім прамільгваюць зорачкі. І вось з-за магістралі спынілася вялікая цягніца жыцця — фургон з ветлівым воділем, які з гарачым усмешкай прапанаваў ім паехаць да наступнага мястэчка. Яго гісторыя пачалася з таго, што ён некалі губляў дарогу, але дарога знайшла яго зноў і зноў. Ён расказваў пра тое, як кожная сустрэча нагадвае яму, што свет не такі вялікі, але вельмі добры, калі ты адкрыты да людзей. Ліда і Глеб слухалі, як дзве песні, і запісвалі ў сваё сэрца словы, якія нібыта мелі стаць іх мостаамі ў будучых сустрэчах. У іншым месцы іх сустрэў гаспадар маленькай фермы, які падараваў ім гарбату з травяной нацёркай і хлеб са сваёй печы. Ён паказаў ім, як выглядае ранішняя праца на полі, як з даверам можна дапамагчы суседу, і як радасць у руках агароджаецца ў душы. У адказ Ліда і Глеб дапамаглі на ферме: знялі гліну з грабляў, дапамаглі зласьці вогнішча, падзялілі апошні кавалак сыру. Так у гэты дзень народжалася новая інтрыга — сяброўства з незнаёмымі людзьмі, якое робіць падарожжа больш поўным. Ноччу над імі зноў стала неба — на ім свараліся зоркі, як быццам давалі ім знак працягваць шлях. Пасля аўтамабілі зноў спыняліся, і кожная сустрэча на шляху вучыла іх слухаць. Яны разумелі: не кожная дарога заканчваецца на мора, але кожная дарога робіць іх разумнейшымі, адкрывае сэрцы для розных галін жыцця. Часам яны застанаваліся ў маленькіх сяльцах да наступнага дня, каб са сваімі новымі знаёмымі правесці ранак на ранішнім рынку або за сталом у старой кавярні, дзе кожны горад расказвае сваю гісторыю. Праз мігценне дзён Ліда і Глеб навучы́ліся быць не толькі падарожнікамі, але і слушнымі слухачамі і дапамагальнікамі. Яны сустрэлі людзей з разнастайнымі гісторыямі: ад дзеда-майстра, які навучаў цяперашніх тэхніках, да моладзі, якая марыла зрабіць свет лепшым праз маленькія добрыя справы. Іх шлях вяла не толькі па краінах, але і па сэрцах тых, хто мусіў іх сустракаць. Калі дабіраліся да канца маршруту, яны зразумелі, што сама дарога і зламаныя дылемы свету ўпрыгожваюць іх вывучанныя гісторыі. Сяброўства стала моцным металам, які трымае іх разам, нават калі шлях разбіваецца на шмат дробязей. І таму яны вернуляліся да дарогі зноў і зноў, верыўшы, што кожная новая сустрэча зробіць іх яшчэ больш багатымі душой. Так і ішлі яны далей: з рюкзакамі за спінамі, з глыбокім паглядам на чужыя жыцці і з марай напоўніць кожную дарогу сэнсам. А дарога адказвала ім нешта простае і важнае — што сапраўднае шчасце не толькі ў мэтах, але і ў людзях, якіх сустрачваеш на адной з дорог.