Прыдумай працяг паэмы Францішка Багушэвіча "Кепска будзе" ў стылі рэалізму(пры ўмове таго, што зараз XIX стагоддзе, і дзеянне адбываецца на тэрыторыі Беларусі). Як мог скласціся лёс хлопчыка Аліндаркі? напішы у сучасным класічным выглядзе тэксту, без рыфмы

Няхай будзе так, як у мроях безнадзейнага восеньскага дня: сабраліся на небе зоры, але зямля пад носам была мокрая ад дажджоў, і такім чынам нішто не гаварыў пра заўтра. У такім свеце, дзе кожны шчодры дыхаць імкнецца да хлеба, рос хлопчык Аліндарка з вёсца, дзе пасляжні сенакос яшчэ пахне тлеючым лукам, дзе дом ціха шапча абавязкамі і памяццю. Мы ведаем яго з ранняга дзяцінства: моцныя рукі, якія трымаюць цягліцы дрыжыкамі ад працы, вочы, што не забываюць гульні на сцежках паміж дрывінамі і бур’янам, і розум — як тонкая роля святла, якую часам бачыць у небагатым кнігам, што трапляюць да яго з руки да рукі, праз імкненне да слоў. Маці ягоная — ціхая, але верай глыбокай: яна кажа, што зямля хоча быць годнай свайго ўладальніка толькі калі яе любіш, і ніхто не будзе цябе браць, калі ты сам не возьмеш першаму. Бацька не заўсёды побач: хто-нікальні спадзіўся на хмызняк часу, той і ападае, і становіцца тым жа брудам, які неабходна мыць з зямлі, каб выжыць. Аліндарка вырастаў на руках у сваёй маці і на часе, калі ў суседніх дварах яшчэ хадзілі пахілы, але ў нашых месцах ужо чутны быў шурхот шкла — змены, якіх ніхто не называў словамі, але кожны чуў у сабе. Ён вучыўся трымаць палешчык, калі садзіў зерне, і ў той жа час разумееў, што слова — гэта не толькі свет, але і рычаг, які можа выцягнуць цябе з кароткай пліты беднасці. Вёска жыве павольна, нібы кожны дзень прыкладае да жыцця лязо, і ўсё ж людзі трыліся за надзею, што калісьці будзе лепш. Першая важная змяна прыйшла, калі Аліндарка стаў пацьвярджаць тое, чаму ўсе навакольныя шэпчуць: пра людзей з адукацыяй, пра тых, хто ведае, як пісаць і чытаць. У вёсцы з’явіўся учыцель, чалавек з непрыкметнай ступянню, але з жарстью да словаў, які вучыў азбуку не нават для літары, а для думкі. Ён сядзеў за столам у вясковым будынку, які служыў школай, і расказваў пра свет так, якога вяскоўцы не бачылі збоку. Аліндарка слухаў, як быццам у сэрцы яго мерна званіла тытружка, і калі першы раз адкрыў заветную кніжку, ніхто не ведаў, куды гэта яго падвядзе. Не паспеў хлопец зразумець ўсё — жыццё, як і зора, імкнулася схіліцца да зямлі, але не зусімою дабрым. Бацькі шмат рабілі, каб выхаваць маленькага, і часцяком ім не хватала не насамляйняй хлеба, а таго, што далі б ім слёзы надзеі: магчымасць вучыцца, выйсці за межы свайго палетку. Аднак у той час, калі свет здаваўся больш добрым для тых, хто ведае словы, Аліндарка выцягваў з сябе сілу кожны дзень не толькі за сябе, але і за сваіх сясцёр і братоў. Ён працаваў на паляванні і ў майстэрнях пад бацькоўскімі наглядкамі, дзе грукалі молаты, дзе вокаў шмат, і вуха не слухала, што кажуць надвор’е і дамавікі. І кожны дзень прыносіў яму практыку: як трымаць інструмент, як прымаць цяжар, як верыць, што слова могуць стаць мастом, які прывядзе нас не на галоднае месца, а да якогось светлага кутка. Тым не менш рэальнасць трымала чалавека ў сваім цясным крузе. Уладары чужых земляў, надарыўшыся на адбіткі Хатыні, заставалі рабіць з народам тое, што рабілі іх продкі: працаваць без скошанага хлеба, без тыповага права выбіраць свой шлях. Аліндарка не меў права на свабоду выбару: у імшых дзявігах, як у нашых часах, часцей за ўсё выратоўвалася выжыванне. Але ён помніў словы старога учыцеля: не кінуць кнігі, не кінуць надзеі. У школе ён зразумеў, што слова да слова — гэта не толькі змест, але і шлях; што чалавецтва рухаецца не махам млына, а розумам людзей, якія імкнуцца навучыцца быць лепшай версіяй сябе. Яшчэ адна змена прыйшла, калі ён вырашыў, што хоча бачыць свет не толькі праз вокны сваёй хаты, але і праз вокны іншай дзяржавы. Мсціўнаму лёсу было наканавана яго сустрэць з тыпарам — бацькоўскі чалавек з другой вёскі, які любіў кнігі, але жывы быў не на сваёй зямлі: ён служыў у горадзе, дзе далі магчымасць вучыцца, працаваць, і даражэй за ўсё — захаваць годнасць чалавека. Гэты чалавек гаварыў пра мінімум прычын, але пра вялікую мэту: трэба вучыцца, каб быць свабодным, каб не стаць тарганам у чужых руках. Аліндарка, якому ніхто не даруе ліха, вырашыў рызыкнуць: ачуяючыся ў далёкую ямку горадоў, ён узяў на сябе цяжар — паехаць у Майстэрню, навучацца рамёству, працаваць не за долі, але за веды, якімі можна будзе корміць жыццё і іншым. Сцэна з’яўляецца раптоўнай, як шторм: ён пакідае дом, каб ісці сваіх наперад. Галець сцежак — далёкі шлях у Менск, Гродна, Мінск — і там ён сустракае людзей, якіх раней бачыў толькі як сінонім беднасці: майстроў, чаляднікаў, вучняў, глухіх, якія шліфуюць страхі. Ён вучыцца не толькі майстэрству, але і чытаць газетныя радкі, слухаць мову людзей з вялікіх мясцоў. Кожны дзень — штосьці новае: як правільна разліваць яйку, як правільна вымяраць час па гадзінам, як слухаць, не гаварыць памылкова, як дапамагчы іншым, хто таксама хоча змены. Праз гады расце не толькі ён, але і размова пра хлеб. Хоць пражыць на рынках і майстэрнях было цяжка, Аліндарка ніколі не забываў маці, сястру і братоў. Ён вяртаецца дадому не з пустымі рукамі: з маленькай кніжкай у кішэні, з запіскамі, якія нагадваюць хлопцам і дзецьмі вакол, што слова могуць быць ключамі. Ён бачыць, як нованавучаныя вясли заНаватнікі, як часта глядзела ў вочы уладальнікаў, і як цяжка ім было не згубіць сябе. І не панікуе: ведае, што жанр, які выхоўвае, — гэта не толькі хлеб, але і надзея, што ў будучыні той, хто калісьці быў простым хлопцам з вёскі, можа стаць тым, хто дапаможа іншым знайсці шлях. У кожнай гісторыі ёсць канец і пачатак, але для Аліндаркі — і для нас з вамі — пачатак не бывае проста пачаткам, але заўсёды адказам на пытанне: які шлях выбраць, калі свет прычэпваецца да тваёй долі. Можа, менавіта надта шчыльна з’явяцца беднасць і безумоўнае зло, што знішчае надзею, але можа з’явіцца і святло — у слове, у ведах, у часе, які робіць чалавека больш свабодным. І мы ніколі не забываем, што рэалізм кажа нам пра гэты свет: людзі павінны бачыць і ведаць, як жывуць, каб змены былі справядлівымі, каб не было тым, хто гаворыць, што будзе кепска, калі мы не зробім першага кроку. Аліндарка зрабіў свой крок. Не хтосьці сказаў яму, якім будзе яго шлях, але ён ведаў, што зробіць усё, каб шлях гэты не цямнел з надыходам ночы. Так складаецца лёс маленькага хлопчыка з беларускай зямлі: шлях, які пачынаецца з пятачковай надзеі, вырастае у працоўны дзень, і вяртаецца ў дом са сведчаннем таго, што слова і веды могуць стаць ключом да волі, якую ніхто ўчора не даваў, але кожны з нас можа праняць у сваіх руках. Бо, як кажа жыццё, кепска будзе не тады, калі да табе прыйдзе нядоля — кепска будзе, калі ты не адчуеш у сабе смеласць стаць месцам для свету. Аліндарка знайшоў сваю смеласць, і праз гэта яго лёс стаў не толькі гісторыяй аднаго хлопчыка, але часцінай лёсу тых, хто верыць у тое, што чалавек можа змены.