Мой чатырохногі сябар
Сапраўдная дружба не патрабуе шмат слоў. Мой чатырохногі сябар — Барсік. Ён рыжы з белымі плямамі на лапах і вялікімі даверлівымі вачамі. Мы яго ўзялі з прытулку, і з таго часу ён стаў часткай нашай сям’і.
Кожны ранак мы выходзім на прагулянку. Барсік нюхае паветра, ганяецца за лістамі, гоніць птушак і радасна мкне наперад. Я кідаю яму мяч або палку, ён бегае за імі, вяртае назад і зноў просіць аб наступнай гульні. Калі йдзе дажджык, мы ўсё роўна ідзём — ён ідзе побач са мной па багною сцежцы, а я трымаю яго за шлейку. Вечарам we садзяцца побач на лаву: Барсік слухае, як я чытаю, ці проста ляжыць побач і трымае маю руку сваім мяккім носам.
Барсік выхоўвае мяне. Ён вучыць цярплівасці, адказнасці і любові без умоў. Калі я расстроены або заняты, ён знаходзіць час проста быць побач: кладзе галаву на маё колена або ляжыць побач, каб я ведаў, што не адзін. Я вучуся слухаць маўчанне і быць уважлівым да патрэб іншай істоты. Гэты чатырохногі сябра надае маёй жыццю спакой і рытм: мы дзялімся радасцями і цяжкасцямі, мы вучымся дзяліцца.
Усё жыццё з Барсікам стала ярчэйшым. Ён не толькі мой сябар, але і мой найлепшы вучыць уменню любіць і даверыцца. Барсік дорыць мне вернасць, зараджае энергіяй і нагадвае, што сапраўдная дружба існуе паміж чалавекам і тварынай. І я ведаю: пакуль ён са мной, я больш не баюся ніякіх выпрабаванняў — мы прайдзём іх разам.
