Жыў у адным невялікім мястэчку хлопчык на імя Антось. Ён быў вельмі дапытлівым і актыўным, заўсёды поўны ідэй і жаданняў даследаваць навакольны свет. У яго была вялікая любоў да прыроды і жывёл.
Аднаго дня, гуляючы ў лесе, Антось знайшоў маленькую змяю, якая ляжала на дарожцы. Яна была боязлівым і самаадданым стварэннем. Хлопчык зразумеў, што змяя, мабыць, патрапіла ў небяспечную сітуацыю, бо побач з ёй было шмат галінак і лісця, і яна не магла рухацца.
Антось асцярожна ўзяў змяю ў рукі і вырашыў дапамагчы ёй. Ён давёў яе да бліжняга ручая, дзе змяя магла купацца і расслабіцца. Праз некаторы час змяя адчула сябе лепш і пачала рухацца. Хлопчык з радасцю назіраў за гэтым працэсам.
З таго дня Антось і змяя сталі ўзаемна чуваць адзін аднаго. Яна цяпер часта з'яўлялася, калі хлопчык гуляў у лесе, і спрабавала дапамагчы яму ў адкрыццях новых трэкаў і тайнікаў. Антось навучыўся цаніць сяброўства, незалежна ад таго, наколькі яно незвычайнае.
Гэтак ягонае дзіцячае сэрца адкрылася для новага, і хлопчык зразумеў, што сапраўдная дружба не ведае межаў. І з таго часу ён заўсёды памятаў, што важна дапамагаць тым, хто мае патрэбу, нават калі гэта маленькая змяя.
