Складзi текст -апавяданне пра жылi-былi сябры,якiя вельмi любiлi падарожнiчаць ау́тастопам

Жылі-быў два сябры — Іван і Ганна. Яны не любілі гарадскія руціны: ім падабалася адкрываць новую вуліцу, слухаць чужыя гісторыі і дыхаць свабодай доўгіх дарог. Самы прыгожы іх спосаб падарожжа было аўтастопам. Ні клопаты, ні вырашаныя карты не былі такімі яркімі, як перадвосеньне шляху, які трымае туды-сюды. Так і пачалася іх вялікая гісторыя пра дружбу на колах. Аднойчы ў ліпеньскім паху травіцы яны вырашылі, што знойдуць новы горад на поўначы, дзе праводзяць летні свята музыкі і падзей. Вёска сустракала іх цёплым ветрам і пахам хлеба з пякарні, якая стаяла ля зялёнага аўтамагістраля. Іван з Ганнай панеслі рызу са спрачанай кашай і блатунку, а на далёкім абшчынам шапталі: “Пойдзем — і нас прыедуць сустрэць гісторыі.” І паехалі. Першы водзік быў шасцізноскім добрага чалавекам Паўла, які ездзіў на старым грузавіку, акрыляўшым пахам саляркі і сюрпатам пакетаў. Ён расказваў, як любіць дарогу, як кожны знак на шляху — гэта на самай справе маленькае жыццё, якое чакае, каб яго запамятаць. Павал дапамагаў ім сачыць за хатнім шчасцем, казалі: “Калі вам не зразумела, куды ідзеце, - спытайцеся ў людзей на спушчаных паркоўках — яны падкажуць не толькі мясцовыя шляхі, але і сэрцы.” Івану з Ганнай гэта спадабалася: водзік не проста вёз, ён стаў часткай іх падарожжа. Затым ім трапіўся малады астатнік Андрэй, які вяртаўся дадому з прыморскага мястэчка. Ён расказаў пра свой маленькі сад на двары бацькоўскага дома, пра тое, як вырашае задачу з выбарам прафесіі, і пра тое, як вядзе свой штодзённы архів унутраных мізг, каб не забываць, чаму на самай справе вартасць — гэта людзі, з якімі ты сустракаешся на дарозе. Андрэй узяў ім маленькую саламяную лямпу, сказаў: “Калі начлег зараз недаступны, мы з вамі знойдзем шлях унутры свету — у размове.” Дарога вяла іх па сельскіх хутчэйшых месцах, дзе не было ні пошты, ні серыі знаёмых, але кожны дом здаваўся як свята: хвойныя дрэвы, карагод зsвязаных лістоў, стары бардзюр, які захоўваў усе гісторыі ранейшых падарожнікаў. Але не ўсё ішло гладка. У адным мястэчку раптам пачалася дожджвая стужка — злая, поўная грома, якая адбівала аўтамабілі. Іван і Ганна схаваліся пад старым навесам ля менюкаванага аўтосэрвісу, разам з ветлівай сям’ёй, якая там адпачывала. Ганна не спала: яна слухала краеныя гукі дажджу, а Іван рабіў каляровыя заметкі ў свой блокнот: “Шлях вучыцца па дарозе. Чым больш абеду, тым менш страху.” Яны сеялі словы ў памяці: як важна прасіць дазвол у кожнага кіроўцы, як правільна прад’явіць сябе, як быць ветлівымі і адкрытымі. Пасля невялікай пацяглай папрацы над дожджам, ім пашанцавала сустрэць Тамаша, ветлівага старца, які вёз зерне па таварнай лініі. Ён расказаў ім пра сваю юнасць, пра любоў да спрагі, пра тое, як важна слухаць дарогу, але больш важна слухаць людзей, якія на ёй. Тамаш запрасіў іх у сваё падмальнае абшчына — невялікую бібліятэку збоку ад шляху, дзе збіраліся мяшчане на штодзённыя чытанні. Там уціха ісціла музейная выстава: старонкі падарожных дзённікаў, фотаздымкі з мінулых экспедыцый, і на стале — старая карта з абведзенымі месца, дзе ён сам калісьці быў. Іван з Ганнай знайшлі там мноства струнных высак, як успаміны, якія можна прагуляць з кожнай сустрэчай. Іх невялікі маршрут стаў складнікам, які вядзе назад да дома, але цяпер ужо іншымі шляхамі: у вокнах горада яны бачылі незнаёмыя сігналы, зверху — зоркі, якія з’яўляліся толькі пасля паловага лета. Ганна з Іванам зразумеў, што асноўнае не там, куды ты едзеш, а з кім ты едзеш. Кожны чалавек на дарозе дадае новую глыбіню да тваёй гісторыі. І, калі ўвечары яны вярнуліся да таты і мамы, на лбе кожнага з іх была лёгкая румянавая румянасць ад ветру, а ў сэрцах – асэнсаванне. Калі вернешся дадому, на пэўных месцах стаяць пэўныя ўрокі: свабода — запрашэнне, якая ты не можаш не прыняць; страх — сябар, якога варта слухаць, каб не завесціся на небяспеку; памяць — тая, што трымае твае гісторыі. Ганна і Іван зразумелі, што сапраўднае падарожжа пачынаецца тады, калі ты вырашаеш ісці на дарогу з адкрытым сэрцам, ведаючы, што кожны кіроўца — гэта новы спадарожнік, які можа запаўняць цябе новымі краінамі, але таксама і выклікамі. Шлях на зіму спадабаўся ім менш. Яны вярнуліся дадому з галава ўтульна схінаным, але з сэрцам, поўным вызначэнняў, як важна жыць побач з сябрамі, як важна прамаўляць тваю думку, як важна быць удзячнымі патрэбнасці іншых. Іван сказаў Ганні: “Падарожжа заканчваецца, калі ты апыняешся на сваім двары; але дарога, якой мы ездзілі, будзе нас вучыць назаўжды.” І яны ведалі, што наступны маршрут абавязкова будзе — бо аўтастопам не толькі дасягаюць месцы, але і знаходзяць сваё месца ў сэрцы. Поясненне задуму і структуры - Героі і тэма: два сябры, Іван і Ганна, любяць подарожнічаць аўтастопам; аповяд пра дружбу, адкрытасць да людзей і адказнасць на дарозе. - Сюжэтны ход: пачатак з марай, серыя сустрэч з кіроўцамі, уздым над пэўнымі выпрабаваннямі (дождж, страх), знаёмства з месьцамі і людзьмі, фінал — разуменне, што дарога важнейшая за месца, і дружба становіцца мацнейшай. - Асноўныя матывы: свабода руху, жарсці да знаёмстваў, важнасць ветлівасці, бяспека на дарозе, памяць пра сустрэчы. - Стыль і мова: простыя, зразумелыя прапанаванні; апавядальнік дае не толькі дзеянне, але і думкі герояў, каб школьнік мог разабрацца ў развіцці сюжэта і матывацыі герояў. - Мэсыдж: шлях вучыць не толькі дасягненню мэты, але і ўменню слухаць іншых, быць адкрытым і адказным падчас падарожжа.