Сократи до самого главного Іван Шамякін (1921–2004) — народны пісьменнік Беларусі, адзін з найвыбітнейшых класікаў нацыянальнай літаратуры, чые творы перакладзены на больш чым 30 моў свету. Ён нарадзіўся 30 студзеня 1921 года ў вёсцы Карма (Гомельская вобласць) ў сялянскай сям'і. Скончыў Гомельскі тэхнікум будаўнічых матэрыялаў (1940), затым завочна — Гомельскі педагагічны інстытут. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: служыў у зенітна-артылерыйскай частцы, удзельнічаў у абароне Мурманска, дайшоў да Одэра. Пасля вайны працаваў настаўнікам, займаўся аднаўленнем народнай гаспадаркі. Шамякін займаў высокія пасады ў Саюзе пісьменнікаў БССР, быў галоўным рэдактарам выдавецтва «Беларуская Савецкая Энцыклапедыя», дэпутатам і старшынём Вярхоўнага Савета БССР. У 1972 годзе атрымаў званне Народнага пісьменніка БССР, а ў 1994 годзе быў абраны акадэмікам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Яго творчасць адзначана шматлікімі ўзнагародамі, у тым ліку Дзяржаўнай прэміяй СССР і прэміяй імя Якуба Коласа. Асноўнымі тэмамі яго творчасці з'яўляюцца вайна і сучаснасць, якія часта пераплятаюцца ў адным творы. Літаратурную дзейнасць пачаў у 1945 годзе з аповесці «Помста». Сярод ключавых твораў — раман «Крыніцы» (1956), пенталогія «Трывожнае шчасце» («Непаўторная вясна», «Начныя зарніцы», «Агонь і снег», «Пошукі сустрэчы», «Мост»), а таксама раманы «Сэрца на далоні» (1963), «Снежныя зімы» (1968) і «Вазьму твой боль» (1979). У позні перыяд творчасці (1985—2004) звярнуўся да новых тэм, напісаўшы раманы «Зеніт» (1987), «Злая зорка» (1991, адзін з першых буйных твораў пра чарнобыльскую катастрофу) і «Вялікая княгіня» (1996). Шамякін быў майстрам вострага, напружанага сюжэту, які спалучаў эмацыйна-пачуццёвае і філасофска-аналітычнае пачаткі, часта выкарыстоўваючы элементы дэтэктыву і дакументалістыкі. Яго творчасць стала сапраўднай летапісам краіны, якая адлюстроўвае герычныя і трагічныя старонкі гісторыі Беларусі, выхоўвае патрыятычныя пачуцці і заклікае абараняць чалавечнае ў чалавеку.