Напішы сачыненне на тэму "Прырода вачыма М.Багдановіча"

Прырода вачыма М.Багдановіча Прырода для Максіма Багдановіча — не проста краявід; гэта голас роднай зямлі, які гаворыць пра мір і боль, пра надзею і памяць. У яго вершаванні прырода не выступае як чужы фон; яна становіцца часткай душы, якая шукае сваё месца на свеце. Кожная травінка, кожная рэчка, кожнае неба для паэта з’яўляюцца знакамі, па якіх чытаецца характар краіны, яе гісторыя і мары народа. Такім чынам Беларусь для Багдановіча — гэта не толькі карта на паперы, але жывая існасць, якая дыхае разам з чалавекам. Вясна ўбачана ім праз прызму надзеі і працы. Роса на траве блішчыць, глеба пускае карані новага жыцця, праразаецца свежы пах зялёнай нівы. У надземлі шапоча ветру, а ў шэпце лісты можна пачуць думкі продкаў, якія вядуць нас у будучыню. Для Багдановіча прырода — гэта школа любові да зямлі і паважлівае спачуванне да працы чалавечых рук. У кожнай кветцы, у кожнай лістоце ён бачыць знак жыцця — і гэта надае верачце, што хлеб застанецца на стале, а краіна будзе моцнай, нягледзячы на пакуты. Лета напаўняе твар паэта яснасцю і спакоем. Неба над палямі прамеляецца сінім, ветрык лашчыць лістоту, птушкі спяваюць свой лад, і ўсё гэта складае рытм народнага жыцця. Так Багдановіч учыць нас слухаць прыроду і заўважаць яе драбязі: як шэпча рэчка, як шчасліва цырымоніцца сонца на цёмных лістах. У такія дні душа чалавека знаходзіць гармонію з светам, адчувае сваю сувязь з краем і з тым, хто ў ім жыве. Прыймаецца думка, што прырода — не вораг, а сябар, які падтрымлівае і дорыць сілы для справы. Асень не прыходзіць у пацалунках сонца, а прыходзіць з розумам пра мінулае і памяццю пра тых, хто працаваў на зямлі. Пах сена, жніво, залатыя палёў — усё гэта нагадвае пра цыкл жыцця: кожны збор — гэта даніна зямлі, кожная страта — урок плённасці. Багдановіч бачыць у прыродзе сімвал роднай мовы і гісторыі: зямля гаворыць словам хлеба, рэчка — слядамі былых дзён, неба — свядомасцю, якая трымае народ у напружанні надзеі. І гэты пасярод зямлі, між земляробамі, людзі памятаюць свой шлях і трымаюцца адзін аднаго. Такім чынам, погляд М. Багдановіча на прыроду — просты у вимове, але глыбокі па сэнсу. Прыйшоўшы з зямлі, прырода становіцца нашым настаўнікам: вучыць любіць родны край, цярпець бурі жыцця і верыць у лепшае. Яна навучае шанаваць працу, памятаць продкаў і бачыць у кожным дне знакі будучага. Калі мы між іншым пазіраем на свет вочамі Багдановіча, мы ўбачым, што прырода — гэта не толькі прыгожая карціна, але і душа краіны, якая гаворыць з намі на мове верша.