Зімовы вечар
Зімовы вечар — гэта час, калі ўсё наваколле ахутана пяшчотным покрывам з зімовай белизны. Сонца, якое зусім хутка схавалася за горизонтам, пакідае на небе адценні блізкія да малакіту. Яго апошнія прамені асвятляюць верхавіны дрэў, якія стаяць, нібы заслоны, у зімовых шаліках з сляпучага снегу.
Паветра пранізвае халаднаватае, але свежае дыханне зімы. Яно гудзе і шалела ўспамінаючы пра летнія дні, але ўсё ж прываблівае да сябе, запрашаючы на вечарнюю прагулку. З кожным крокам пакрывала з снежнага покрыва рыхткалавацца пад нацягнутымі ботамі. Часам чуецца шурхот, як снег падарожнічае з адной ныркі ў другую.
У невялікім дворыку дзеткі вырашылі пачаць навеччы картуны — снегавікоў з усмешкамі на абліччах. Іх гук шалясцячыя смеху заразаюць наваколле, напаўняючы яго радасцю. Яны спілкуюцца, весела варушаць ручкамі, скручваюць шары з снегу і ставяць іх адзін на адным, каб стварыць райскія фігуры. Колеры вечара ставяць нагады на снежную белизну.
Мама з акна глядзіць за імі, усміхаючыся. З яе кухні даносіцца водар смажаных бліноў — святочная вячэра гатовая, а за акном застаецца зімовая цудоўная казка. Снежныя пейзажы ствараюць стужку вясёлых успамінаў для ўсёй сям’і, і кожны з іх будзе гэта помніць назаўсёды.
Ды і надвор'е сёння мела свята шчасця. Месяц, які пацерэбваў над намі, неабразна асвятляў маляўнічыя сцэны. Уся прырода, здаецца, спала ў рамантычным усім карціне. І ўсю ноч у гэтым мірным вечары свісталі марозныя ветрыкі, і вясёлыя ўсмешкі дзяцей пераліваліся з аднаго сэнсу ў іншы.
Такім чынам, зімовы вечар — гэта сапраўдны запрашэнне ў свет цудаў, калі кожны можа стаць часткай гэтай прыроднай казкі, якой яскравыя спогады напаўняюць сэрца з асаблівым цяплом у суровых сняжных днёў.
