І тут усіх рух апануе. Фатыгі Такса не шкадуе: Дзярэ, грызе, пішчыць, скавыча, Бо знак дае, што ёсць здабыча. І дзядзька ўвесь, як на пружынах, Як дзік, мітусіцца ў галінах, Туды зірне, сюды памкнецца, Ну, на кавалкі так і рвецца. — Ты ж стой, брат, тут! Пільнуй, як вока: Ён тут, галубчык, недалёка! І не пудлуй, не дай, брат, маху,— Валі рыдлёўкаю без страху...— І дзядзька мовы не канчае, Ён кол маланкаю хапае. — Тхор! тхор! Дзяржы яго! — галосіць, Гарачка дзядзьку так і носіць, Бяжыць, тхара ён даганяе, Напагатове кол трымае. За дзядзькам Костусь прэ без духу. — Дзяржы тхара, дзяржы псяюху! — А тхорык бедны ў куст зашыўся, Няма ратунку, ашчарыўся, На Таксу сам ён нападае І чмыс яе грызе, кусае, Пішчыць, дзярэцца, смрод пускае, Але нішто не памагае: Таўкуць калом яго, рыдлёўкай, За шкурку плаціць тхор галоўкай. — Вось гэта, Костусь брат, удача! — І дзядзька рады, чуць не скача І гладзіць Таксачку па вушку, Яе ён лашчыць, як дачушку; Яна ж за гэта ласкі слова На смерць, на ўсё пайсці гатова: Вачамі ў вочы так і зорыць, Віхлястым хвосцікам гаворыць. Хоць дзядзька наш не паляўнічы, Ды меў ахвоту і да дзічы. І часам, праўда, вельмі рэдка — Я сам у гэтым буду сведка — У лес надумае пайсці, Зайцоў крыху там патрасці — Зайцоў жа там было багата. Вось у нядзельку раз ці ў свята Антось рыхтуе паляванне. Дае ён хлопцам прыказанне, Хоць тыя самі без прыказу Ахвотна годзяцца адразу, А наш дарэктар асабліва. У лес збіраюцца шумліва. — Эх, шкода, брат: няма клякотак! Ну, хоць бы з парачку трашчотак! — Гаворыць дзядзька.— Ну, нічога, І так мы зробім шуму многа І ўсім зайцам задамо страху! — Дае дарэктару ён бляху. — Звані ў яе, бі чым папала, Абы мацней яна гучала — На ўсю Свяржэнскую граду! — Алесю даў скавараду, Перагарэлую, старую, Ды незвычайна галасную. — Бяры напільнік з рукаяткай, Бубні ў яе наском і пяткай; А Кастусю я дам званок, А ты, бальшун, трубі ў ражок,— Такое справім мы ігрышча, Што лес застогне і засвішча, Ну, нежывы — і той ачнецца, Калі аблава ў нас пачнецца! Ідуць у лес. Антось зарання Размеркаваў усё дазвання: Адкуль, якую зоймуць лаву, І як вясці самую справу, Куды і як зайцоў зганяць, І дзе ён будзе сам стаяць. Антось пазіцыю займае, Шчаслівых вынікаў чакае, Калі зайцоў пужнуць няждана, І трохі чуе ў сабе пана. Прачнуўся лес ад бразгатання, Ад таго шуму палявання: І крык, і лямант захаплення, Гудзе лес зверху да карэння. Дарэктар рвецца на кавалкі. Зламаў на блясе ўжо дзве палкі, Дзярэцца нема, лямантуе, — Такі там гвалт — хай Бог ратуе! За пень ён лапцем зачапіўся І змоўк тады, як паваліўся. Алесь грыміць скаварадою І пацяшаецца гудою, На ёй вызвоньвае ён штучкі, Але напільнік выпаў з ручкі, Зляцеў у снег — і будзь здароў... Нідзе не бачылі зайцоў, І дзядзьку стрэліць не прыйшлося, Але пачулі ад Антося: — Забілі зайца, не забілі, Але ж, брат, гуку нарабілі. придумай вопросы по этому тексту