Монолог текст жаз у

Түнгі бөлмеде сағаттың дыбысы жүрегіммен бір ырғақтап шығады. Қаламымның ұшы қағазға dok-дірілдеп төмен түскен сайын мен өзімді әлсіз сезінемін: «Мен шынымен дайын боламын ба?» Бірақ басқа бір дауысты естисің, ішкі дауысым: «Дайын болдың, тек бастау керек». Емтихан алдында тұрған осы сәт — мен үшін сынақ емес, өз-өзіммен күресудің бір түрі сияқты. Қатар-қатар қойылған парақтар көз алдымда жиналып тұрған сияқты. Әр бетте өткен күндердің іздері бар: кешке жаққан жалғыз лампа, үзіліс кезінде жазылған жазбалар, соңғы күндердің сұрлығында мұқабасының сықырын тыңдап отырған кітаптар. Мен бұларды көрген сайын өзімді алдау оңай екенін түсінетініме күлкім келеді: «Бұл барлығын білемін бе?» Жоқ. Білуім керек нәрсе — оны қайталап, жатқа айту қажет. Менің ойымда әрқашан екі дауыс болады: біреуі — қорқыныш, екіншісі — қолымдағы қалам. Қорқыныш маған ерлік көрсетудің орнына әлсіздікке жол ашады деп ойлауы мүмкін, бірақ мен оны тудыруға жол бермеймін. Қорқыныш — мені серпілетін, бірақ маған қарапайым жолмен емес, жақсы дайындықпен қарсы тұруды үйрететін серік сияқты. Сондықтан мен қайталаймын: «Қайталаймын, қайталаймын тағы да, мен дайынмын.» Жүрегімнің соғысы бұл қайталау rhythms-ке айналғанын сеземін, және әр қайталаудан кейін аздап болса да сенім артады. Ұстазымның сөзі есімде: «Кілт — тәртіпте, уақытты басқаруда.» Мен бұл кілттің қалай жұмыс істейтінін түсінуге тырысамын. Тәртіп – күнделікті кішкене талпыныстардың жинағы. Тәртіп жоқ жерде күштің өзі босқа кетеді. Менің күнтізбемде оқу уақыттары бар, нақты мақсаттарым бар, бір күндік нәтижеге емес, жүйелі оқуға көңіл бөлемін. Иә, демалуға уақыт керек, иә, үзіліс керек, бірақ ол үзіліс те жоспарланған, жаңылыспайтын үзіліс болуы тиіс. Мен өзіме шынайы боламын: мен осында, осы бөлмемізде, осы дәптерлермен, осы қаламмен, осы уақытқа дайынмын. Кейде есіме ұстаздардың кеңестері түседі: қиын тақырыптарды бөлек-бөлек шарпы, қиын ұғымдарды түсіну үшін мысалдармен байланыстырып көр. Мен сол кеңестерді қайталап, өзіме «қалай» жауап беру жолдарын іздеймін. Мүмкін, мен бір күрделі теңдеуді шешпеймін, бірақ оны шешу жолын түсінген кезде жүрегімде жеңілдік пайда болады. Ең бастысы — сәтке емес, ұзақ жолға дайын болу. Өйткені өмірде емтиханнан да маңызды нәрселер бар: өзіңе сенім, жүйелі еңбек, уақытты дұрыс пайдалану, өз-өзіңмен шынайы қарым-қатынас. Қашан да менің ең қиыным — өзіме жалған оптимизм сыйлау: «бәрі жақсы болады» деп ұйқыға кету. Жоқ, бәрі оңай болмайды. Бірақ бір нәрсе айқын: мен тырыса бергенде, мүмкіндік есігі біртіндеп ашылады. Мен қобалжуымды, кейде күмәнімді мойындап, оған қарсы тұруды үйренемін. Қобалжу — бұл маған серпін беретін сигнал, ал серпін — маған алға жылжуға күш береді. Енді, түннің ақыры жақындаған сайын, мен өзімді тыңдаймын: «Мен не білемін, не істей аламын?» Менің жауабым қарапайым: «Тәртіппен оқу, тыныс алуды бақылау, өз-өзіңе сену, қажет кезде көмек сұрау.» Командам — менің ішкі күшім, менің қажымас қайратым. Бұл — тек бір сынақ емес, өзіме берген баға, өз мүмкіндігіме құйылған сенім. Мен ертеңге дайынмын. Жақсы оқуым, түсінігімнің тереңдеуі, жауапкершілігімді түсіну — міне, осының бәрі мені алға бастайды. Егер мен қателессем де, ол — мен үшін дәріс болады. Егер жеңсем де, ол - менің еңбекқорлығымның нәтижесі. Мен осы монологты оқыған сайын өзімді шынайы сезініп, жүрегімнің бір тұсында жарқырайтын жарықты байқап жүрегімдегі күмбат күшті сезінемін. Сондықтан мен мынаны айтамын: бүгін де, ертең де, бәріміз бір жолдамыз. Мен бұл жолда өз орнымды табамын, өз мүмкіндіктерімді ашамын. Мен дайынмын. Мен жалғыз емеспін. Мен мұны жасай аламын. Мен жеңемін.