Твор Кандрата Крапівы «Хто смяецца апошнім» — гэта выдатны прыклад беларускай драматургіі, які з'яўляецца важным прыкметай нацыянальнай літаратуры XX стагоддзя. У гэтай п'есе аўтар разглядае складаныя адносіны паміж чалавекам і грамадствам, а таксама праблемы маральнага выбару і жыцця ў складаныя гістарычныя часы.
У цэнтры сюжэту — жыццё простага чалавека, які спрабуе знайсці сваё месца ў свеце, заваяваць павагу і годнасць, адначасова сутыкаючыся з уласнымі недахопамі і слабасцямі. П'еса напоўнена сатырай на сацыяльныя і палітычныя з'явы, што робіць яе актуальнай і сёння. Крапіва ўмела спалучае элементы комедыя з драматычнымі момантамі, што стварае дынамічную і захапляльную атмасферу.
Крытыка сучаснага грамадства, абсурднасць бюракратычнай сістэмы і пародзістыя адносіны людзей дыктоўваюць глыбокі сенс твора. Не гледзячы на цяжкасці і несправядлівасці, галоўны герой паказвае сілу духу і жаданне змагчыся за свае правы, што робіць яго адданым і трывалым.
Кандрат Крапіва стварае вобраз чалавека, які не губляе надзеі і адвагі, сцвярджаючы, што сапраўдная перамога — гэта не заўсёды матэрыяльны поспех, а ўнутраная перамога над сабой і абставінамі. Твор «Хто смяецца апошнім» заслугоўвае ўвагі не толькі за яго мастацкія якасці, але і за заклікі да крытычнага мыслення, адвагі і справядлівасці.
