Фәридә әле генә үз хатасын аңлады, һәм әнисе аңа гафу итте. Бүген аның туган көне; бу көнне бөтен кеше шатлык белән уздырырга тиеш. Ләкин Фәридә өчен бу көн бигрәк тә әһәмиятле, чөнки ул әнисенә үзенең ялгышлыгын аңлатырга һәм ничек итеп шундый хәлләрдән сакланырга өйрәнергә тели.
Хикәянең дәвамы:
Бүген иртән, Фәридә барлык хисләрен күңелендә тотып, быелгы туган көненең эчтәлеген яңа баштан планлаштырырга булды. Үзенең дусларына бүләкләр әзерләү белән беррәттән, ул әнисе белән сөйләшергә ниятләде. Фәридә инде белә, күңелдә йөргән хисләрне әйтмәү күпкә авыр. Шуңа күрә ул: "Әни, мин синең белән сөйләшергә телим," — диде.
Әнисе, елмаеп, аның янына килеп, "Нәрсә булды, кызым?" — дип сорады.
Фәридә әнисен тыңлап, үз хатасын табигый итеп белдерде: "Мин бу көнне сезне оныттым дип уйлаган идем, ләкин мин чыннан да сезнең туган көнеңездә минем хяфле булганыгызны беләм". Ул ачык күңел белән сүзләрен дәвам итте, "Мин нәкъ шундый ук халәттә булырга теләмим, һәм мин белергә тиеш, ничек ясарга, сезне хисләрегезне ничек аңларга".
Әнисе Фәридәнең сөйләүләрен тыңлап, аның хисләрен аңлаган иде. Ул аны кочаклап, "Үзеңә ихтирам белән карау иң мөһиме," — диде. "Мин сине гафу иттем, чөнки нигәдер син аңладым, солых мизгеле һәрвакыт була. Икебез өчен дә мизгелләрне аңлатыр вакыт килә!"
Шунда ук, Фәридә шатланып, "Әни, безнең туган көнне бергә үткәрербез!" — диде. Ул әнисенең сорагын аңлаган иде: "Әйе, без бу көнне бозлы кәкре кышлы кәефләре белән уздырыр бик күңелле!"
Буада, алар бергәләп туган көнне белгечләр чакырды, әзерләнгән стола, чыннан да мәхәббәт һәм бер-берсенә ихтирам биреп, шатлык белән узадылар. Фәридә һәм аның әнисе бер-берсенә олы рәхмәтләрен җиткереп, иң мөһиме — мәхәббәт һәм аңлау уйларын бераз гына тирәнләштерергә тиеш, шул вакытлары үзләре өчен иң матур мизгелләр дә, туган көннәрендә, уртак эш булып калачак.
Хикәя шундый итеп тәмамланды, бу кровчыктай бәхетле мизгелләр залында яңа башлангыч булып калды. Фәридә һәм аның әнисе, шуның аша, үз гаиләләрендә мәхәббәт һәм аңлашу икәнлеген аңладылар.
Уйлану: Хикәя тәмамлангач, безнең өчен иң мөһиме — һәрвакыт ярату һәм бер-беребезне аңлау, хисләребезне белдерү. Җитмәсә, тормышта кагыйдәләр укып, үз хаталарыбыздан өйрәнергә өлгерергә дә кирәк.
